ΑΥΤΙΣΜΟΣ : ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ

2011-04-02 16:12

Ο αυτισμός είναι μια αναπτυξιακή πάθηση του παιδιού που συνήθως αρχίζει να εμφανίζεται, με τα πρώτα συμπτώματά του, γύρω στην ηλικία των 30 μηνών. Μέχρι την ηλικία των 3 ετών η εικόνα ολοκληρώνεται και επιτρέπει την οριστική διάγνωση.

Τα πρώτα σαφή σημάδια διαταραχής γίνονται εμφανή όταν οι γλωσσικές δεξιότητες ενός παιδιού δεν περιλαμβάνουν την ανάπτυξη της ομιλίας ή καθυστερούν πάρα πολύ. Καθώς τα βρέφη μεγαλώνουν αυτές οι δεξιότητες δε δείχνουν να προοδεύουν. Δεν λένε λέξεις ή δεν μορφοποιούν προτάσεις. Συχνά τα παιδιά δείχνουν ακατάδεκτα, απομακρυσμένα και αποκομμένα. Προτιμούν να είναι μόνα τους και τείνουν να επιδεικνύουν επαναληπτικές συμπεριφορές και συμπεριφορές αυτο-ερεθισμού όπως το να λικνίζονται ή να κουνούν το κεφάλι τους. Μέχρι την ηλικία των δύο ή τριών ετών, γίνεται εμφανές ότι υπάρχει ένα ιδιαιτέρως σοβαρό πρόβλημα. Με τον καιρό, καθώς τα συμπτώματα του Αυτισμού γίνονται περισσότερο εμφανή, το παιδί αποτυγχάνει να αναπτύξει φυσιολογικές λεκτικές και επικοινωνιακές δεξιότητες.

Κοινωνική αλληλεπίδραση

Ένα πρώιμο σημάδι Αυτισμού είναι η διαταραγμένη κοινωνική αλληλεπίδραση και αυτό συνεχίζει μέχρι την ενήλικη ζωή. Τα παιδιά με Αυτισμό μπορεί να είναι τρυφερά, όμως αυτό γίνεται αποκλειστικά και μόνο με τους δικούς τους όρους και χωρίς την αναμενόμενη χαρά και τις αντιδράσεις που μπορεί κανείς να δει σε παιδιά της ίδιας ηλικίας με ομαλή ανάπτυξη.

Τα αυτιστικά παιδιά τείνουν να μην έχουν την ικανότητα να συνάπτουν δεσμούς με τους άλλους και προτιμούν τις μοναχικές δραστηριότητες. Τα παιδιά με πιο ήπιες μορφές Αυτισμού αλληλεπιδρούν κοινωνικά, όμως αυτές οι αλληλεπιδράσεις δεν έχουν την ζεστασιά και την ευαισθησία προς τα αισθήματα και τι ανάγκες των άλλων. Στις σοβαρές περιπτώσεις, τα παιδιά μπορεί να φαίνονται εντελώς αποκομμένα ή οι περιορισμένες αλληλεπιδράσεις τους εμφανίζονται ως μηχανικές.

Η απουσία κοινωνικών δεξιοτήτων ή η ύπαρξη ελλειμματικών κοινωνικών δεξιοτήτων μπορεί να αλλάξει με τον καιρό ανάλογα με το επίπεδο ανάπτυξης του παιδιού, όπως μπορούμε να δούμε παρακάτω.

Βρεφική ηλικία
http://www.psychiatry24x7.gr/images/spacer.gif

  • Αδιαφορία ή αποστροφή προς την τρυφερότητα ή την φυσική επαφή, π.χ. τις αγκαλιές με τους γονείς και τα αδέλφια.
  • Απουσία βλεμματικής επαφής, απαντητικότητας στο πρόσωπο ή κοινωνικά κατευθυντικών χαμόγελων.
  • Αδυναμία αντίδρασης στη φωνή των γονιών.

Πρώιμη παιδική ηλικία

  • Μικρός βαθμός ή απουσία μίμησης πράξεων (π.χ. χτυπήματος χεριών).
  • Δεν επιδεικνύουν ούτε δείχνουν τα παιχνίδια ή τα άλλα αντικείμενα ενδιαφέροντος.
  • Ελάχιστη αναγνώριση ή ανταπόκριση στην ευτυχία ή τη δυσφορία άλλων ανθρώπων.
  • Δείχνουν να είναι στο δικό τους κόσμο ή προτιμούν τις μοναχικές δραστηριότητες.
  • Αποτυγχάνουν να ξεκινήσουν απλά παιχνίδια με άλλους ή να συμμετέχουν σε κοινωνικά παιχνίδια.
  • Παράδοξες συμπεριφορές προς τους ενήλικες (π.χ. επιδεικνύουν πολύ μεγάλη προσκόλληση ή αδιαφορία).

Ύστερη Παιδική ηλικία
http://www.psychiatry24x7.gr/images/spacer.gif

  • Αδυναμία να συμμετέχουν στο παιχνίδι άλλων παιδιών ή ανάρμοστες απόπειρες σε κοινό παιχνίδι (αυτό μπορεί να φανεί ως συμπεριφορά που είναι επιθετική ή προκαλεί αναστάτωση).
  • Απουσία επίγνωσης των κανόνων της σχολικής τάξης (π.χ. ασκούν κριτική στο δάσκαλο, δεν επιθυμούν να συνεργάζονται σε δραστηριότητες της τάξης, αδυναμία να εκτιμήσουν ή να ακολουθήσουν το τρέχον ύφος λόγου, την τρέχουσα αίσθηση της ενδυμασίας ή τα τρέχοντα ενδιαφέροντα).
  • Εύκολα αναστατώνονται από κοινωνικά ή άλλα είδη ερεθισμάτων.
  • Αποτυγχάνουν να έχουν κανονικές σχέσεις με τους ενήλικες (πολύ έντονες σχέσεις ή απουσία σχέσης).

Τρόποι Αντιμετώπισης του Αυτισμού

Τα άτομα με αυτισμό πρέπει να διδάσκονται πώς να επικοινωνούν και να αλληλεπιδρούν με άλλους. Αυτό δεν είναι ένα απλό έργο, και η οποία περιλαμβάνει όλη την οικογένεια, καθώς και άλλων επαγγελματιών. Οι γονείς ενός παιδιού ή ενήλικα με αυτισμό πρέπει να εκπαιδεύσουν οι ίδιοι συνεχώς για νέες θεραπείες και να κρατήσει ένα ανοικτό μυαλό. Μερικές θεραπείες μπορεί να είναι κατάλληλη για ορισμένα άτομα, αλλά όχι για τους άλλους. Πολλές θεραπείες έχουν ακόμη αποδειχθεί επιστημονικά. Η θεραπεία αποφάσεις πρέπει πάντα να γίνεται χωριστά μετά από ενδελεχή αξιολόγηση και με βάση το τι είναι κατάλληλο για το πρόσωπο και την οικογένειά του.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε, παρά κάποιες πρόσφατες αρνήσεις, ότι ο αυτισμός είναι συνήθως μια δια βίου κατάσταση. Το είδος της υποστήριξης που είναι κατάλληλες θα αλλάξει ως το άτομο αναπτύσσει. Οι οικογένειες πρέπει να προσέξουμε τα προγράμματα θεραπείας που δίνουν ψεύτικες ελπίδες από μια θεραπεία. Η αποδοχή του όρου σε ένα μέλος της οικογένειας είναι ένα πολύ κρίσιμο, θεμελιακή συνιστώσα κάθε προγράμματος θεραπείας και είναι ευνόητο ότι είναι αρκετά δύσκολο.

Πολλά φάρμακα έχουν δικαστεί ή βρίσκονται υπό τρέχουσα έλεγχο για τη θεραπεία του αυτισμού. Κανένα φάρμακο δεν έχει επανειλημμένα αποδειχθεί ότι είναι προς όφελος ούτε για θεραπεία ή συνολικής διαχείρισης αυτισμό σε στενά ελεγχόμενες κλινικές δοκιμές.

 

 

—————

Πίσω