OI ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΙΑΠΩΝΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ

2014-07-19 09:55

Οι πολεμικές τέχνες είναι πάρα πολλές στην Ιαπωνία. Στα ιαπωνικά περιγράφονται απλά με τον όρο budō (武道), που πηγάζει από τη λέξη "bu" (武) που σημαίνει "πόλεμος" και τη λέξη dō (道) που σημαίνει "δρόμος" ή "μονοπάτι". Δηλαδή "ο δρόμος του πολέμου".
Στα ελληνικά η πιο ορθή μετάφραση είναι "μάχη".
Jūjutsu (柔道) - Jūdō (柔道)

Πολεμική τέχνη που ανέπτυξαν άοπλοι πολίτες στην φεουδαρχική Ιαπωνία, για την αντιμετώπιση των οπλισμένων samurai. Η αντιμετώπιση γίνεται μέσω έμμεσης βίας, όπως κλειδώσεις αρθρώσεων, στραγγαλισμοί, σφιξίματα και πτώσεις δίχως άμεσα χτυπήματα, όπου σε τέτοια κατάσταση δεν θα είχαν κανένα αποτέλεσμα.


Το Jūdō είναι η αγωνιστική μορφή του Jūjutsu. Αποτελεί πλέον και ολυμπιακό άθλημα από το 1964.
Ο ασκούμενος αποκαλείται jūdōka.


Kenjutsu (剣術)

Πολεμική τέχνη που σημαίνει "Η τέχνη του ξίφους". Ανήκει στις κλασσικές πολεμικές τέχνες πριν την αυτοκρατορική περίοδο και έχει ως αντικείμενο την εκμάθηση του χειρισμού του ξίφους. Χρησιμοποιούνται από βασικές τεχνικές χωρίς αντίπαλο έως μονομαχίες δύο ατόμων με ξύλινο ξίφος (για ευνόητους λόγους) που ονομάζεται bokuto (木刀) ή bokken ή ενός ειδικά κατασκευασμένου ξίφους από ξύλο μπαμπού που ονομάζεται shinai (竹刀).


Kendo (剣道)

Η σύγχρονη μορφή του Kenjutsu. Ουσιαστικά αποτελεί την αθλητική μορφή του. Στηρίζεται στις παραδοσιακές αρχές της εκμάθησης της ιαπωνικής ξιφασκίας και οι αθλητές διαγωνίζονται σε τοπικά και περιφερειακά πρωταθλήματα, με αποκορύφωμα το παγκόσμιο πρωτάθλημα που διεξάγεται κάθε 3 χρόνια. Στην Ιαπωνία τα πρωταθλήματα διεξάγονται κάθε χρόνο φυσικά. Ο ασκούμενος αποκαλείται kendōka.


Jōjutsu (杖術) - Jōdō (杖道)

Το Jōjutsu (杖術) ανήκει στις προ-αυτοκρατορικής περιόδου πολεμικές τέχνες. Ιδρυτής του ήταν ο Musō Gonnosuke Katsuyoshi (夢想 權之助 勝吉) πριν από 400 χρόνια περίπου. Αυτή η τέχνη εξασκείται χρησιμοποιώντας το Jō, που αποτελεί ένα κομμάτι ξύλου μήκους 127,6 εκατοστών.

Ο Gonnosuke φημολογείται ότι ηττήθηκε σε μια μονομαχία από τον περίφημο Miyamoto Musashi (宮本 武蔵), χρησιμοποιώντας το Bō (ένα ραβδί μήκους 182 εκατοστών) απέναντι στα διπλά ξίφη του Musashi, ο οποίος του χάρισε τη ζωή. Μετά την ήττα του, κάθισε και διαλογίστηκε πως θα μπορούσε να κερδίσει αυτός τη μονομαχία και κατέληξε στην ελάττωση του μήκους του Bō από τα 182 εκατοστά περίπου στα 128. Ο Gonnosuke εξέλιξε περαιτέρω τις τεχνικές χειρισμού του και με βάση την μεγαλύτερη ευστροφία του νέου ραβδιού (Jō), προκάλεσε ξανά τον Musashi, νικώντας τον αυτή τη φορά. Του χάρισε όμως τη ζωή σε ανταπόδοση της χειρονομίας του αντιπάλου του..


Το Jōdō αποτελεί τη σύγχρονη μορφή του Jōjutsu. Χωρίζεται σε δύο τομείς. Το koryū jōdō διδάσκει τεχνικές της παλαιάς σχολής και ενσωματώνει και άλλα όπλα και τέχνες. Ενώ το seitei jōdō διδάσκεται από την οργάνωση All Japan Jodo Federation υπό την επίβλεψη της All Japan Kendo Federation (全日本剣道連盟) και περιλαμβάνει 12 προκαθορισμένες φόρμες κινήσεων (kata). Μετά την εκμάθηση αυτών ο ασκούμενος διδάσκεται το παραδοσιακό σύστημα koryū.

Bōjutsu (棒術) - Bōdo (棒道)

Πολεμική τέχνη στην οποία μαθαίνονται οι τεχνικές χρήσης του Bō. Το Bōjutsu ανήκει και αυτό στις προ-αυτοκρατορικής περιόδου πολεμικές τέχνες. Ένα παραδοσιακό Bō είναι ακριβώς 182 εκατοστά, αρκετά μακρύτερο από το νεότερο ραβδί Jō και είναι κατασκευασμένο από σκληρό ξύλο, συνήθως δρυ ή μπαμπού. Ονομάζεται και αλλιώς kon και λόγω του μεγέθους του και του βάρους του χειρίζεται και με τα δύο χέρια. Θεωρείται ένα από τα αρχαιότερα όπλα της ανθρωπότητας επειδή χρησιμοποιούνται στην ανατολική Ασία εδώ και χιλιάδες χρόνια. Υπάρχουν 20 φόρμες κινήσεων (kata).
Το Bōdo αποτελεί τη σύγχρονη μορφή του.


Okinawan kobudō (古武道)

Αυτή η τέχνη προέρχεται από τα νησιά της Okinawa. Μία απ'τις μεγαλύτερες διαφορές της από τις άλλες πολεμικές τέχνες, είναι ότι εξασκείται με περισσότερα όπλα. Υπάρχουν πολλά παραδοσιακά ντόπια όπλα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να διαφοροποιείται έτσι και ο τρόπος της εκπαίδευσης. Ενδεικτικά, μερικά όπλα είναι το Bō, τα διπλά Tonfa που θυμίζουν αστυνομικά γκλομπ, το πασίγνωστο Nunchaku, το Eku που θυμίζει κουπί και τα Tinbe-rochin που φέρνουν στο νου την ασπίδα και το σπαθί των Σπαρτιατών! Επίσης υπάρχουν τα διπλά κινέζικα Sai, το Nunti-Bo (Bō με Sai στο άκρο του), οι τρομακτικές λεπίδες των Kama, το περίεργο παραδοσιακό Surujin (ένα σχοινί 2-3 μέτρων που επιλεκτικά προσκολείται και σε άλλα όπλα) και το Sansetsukon (ουσιαστικά ένα nunchaku από τρία ξύλινα μέρη και όχι δύο).

Υπάρχουν και άλλα όπλα ακόμη πιο περίεργα.. Το εντυπωσιακό είναι όμως ότι σε μια αναμέτρηση δεν υποχρεούνται οι πολεμιστές να επιλέξουν τα ίδια όπλα!
Οι 42 φόρμες kata που έχουν δημιουργηθεί μέχρι σήμερα καλύπτουν 8 τύπους όπλων της Okinawa.


Aikido (合気道)

Το aikido είναι η σύγχρονη μορφή του Aiki-jūjutsu. Μιας μορφής jūjutsu δηλαδή, που δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην ουδετεροποίηση μιας επίθεσης (χωρίς να χρειαστεί να γίνει μάχη). Δημιουργήθηκε από τον Morihei Ueshiba (植芝 盛平). Οι συλλαβές που συνθέτουν το όνομα Aikido σημαίνουν 合 (αρμονία), 気 (ενέργεια), και 道 (δρόμος). Ερμηνεύεται καταλληλότερα ως "Ο δρόμος προς την αναζήτηση ισορροπίας του ατόμου, χρησιμοποιώντας για το σκοπό αυτό ειρηνικά μέσα και ζωτική ενέργεια". Ονομάζεται αλλιώς και "τέχνη της μη αντίστασης". Ο ίδιος ο ιδρυτής, βαθιά πνευματικό και καλλιεργημένο άτομο, ονόμασε την τέχνη του "δρόμο της αγάπης" και "τέχνη της αρμονίας".

Βασικά, πρόκειται για τη σύνθεση παλαιότερων παραδοσιακών πολεμικών τεχνών, κυρίως jujutsu, kenjutsu και jojutsu, τις οποίες ο ιδρυτής μελέτησε για περίπου τριάντα χρόνια. Είναι μια καθαρά αμυντική πολεμική τέχνη, στην οποία ο αμυνόμενος μπορεί να προφυλαχθεί χωρίς να χρειαστεί να τραυματίσει τον αντίπαλο. Η μυϊκή δύναμη εδώ πηγαίνει σε δεύτερη μοίρα. Μεγαλύτερη σημασία έχει η αίσθηση της ψυχικής ισορροπίας, η σωστή εκτέλεση των τεχνικών και ο ρυθμός ακολούθησης του αντιπάλου. Η αντιμετώπιση γίνεται μέσω έμμεσης βίας, όπως κλειδώσεις αρθρώσεων, λαβές, σφιξίματα και πτώσεις δίχως άμεσα χτυπήματα, όπως ακριβώς και στο jūjutsu.

Υπάρχουν διάφορα μεταπολεμικά στυλ aikido. Τα βασικότερα είναι πέντε. Yoshinkan, Yoseikan, Shodokan, Manseikan και Shin'ei Taidō. Από το 1980 όμως και μετά, πολλοί μεγάλοι δάσκαλοι του aikido δημιουργούν το δικό τους στυλ.
Να πούμε τέλος πως η τέχνη αυτή δεν είναι εντελώς άοπλη. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην εκπαίδευση το (ξύλινο ραβδί 128cm), το Bokken (ξύλινη απομίμηση σπαθιού) και το Tando (ξύλινο μαχαίρι).
Ο ασκούμενος στο aikido αποκαλείται aikidōka. Διάσημος εκτελεστής αυτής της τέχνης είναι και ο Steven Seagal ο οποίος κατέχει 7 Dan στη μαύρη ζώνη.


Ninjutsu (忍術)

Η πολεμική τέχνη των shinobi. Κοινώς γνωστών στις δυτικές χώρες ως ninja. Στα ιαπωνικά σημαίνει "Η τέχνη της εγκαρτέρησης" και είναι πλέον γνωστή για τις κατασκοπευτικές μεθόδους που ακολουθούσαν οι ninja στήνοντας καρτέρι για την εξόντωση των εχθρών, περνώντας όσο το δυνατόν πιο απαρατήρητοι.
Αναπτύχθηκε στη φεουδαρχική Ιαπωνία από το 560 μ.Χ. και μετά, σε περιόδους πολιτικών αναταραχών. Οι ninja διαθέτουν εξαιρετικές ικανότητες σε διάφορους τομείς, όπως κατασκοπεία, μεταμφιέσεις, αποδράσεις, δολοφονίες, τοξοβολία, ιατρική, εκρηκτικά, δηλητήρια, κλπ.

Η εκπαίδευσή τους τεκμηριώνεται μέσα από 18 τεστ ικανοτήτων (jūhakkei):

Seishinteki kyōyō (πνευματική εκκαθάριση)
Taijutsu (άοπλη μάχη)
Kenjutsu (τεχνικές σπαθιού)
Bōjutsu (τεχνικές Bō)
Sōjutsu (τεχνικές δοριού)
Naginatajutsu (τεχνικές Naginata)
Kusarigamajutsu (τεχνικές kusarigama)
Shurikenjutsu (τεχνικές ρίψεως όπλων)
Kayakujutsu (πυροτεχνικά και εκρηκτικά)
Hensōjutsu (μεταμφιέσεις και μιμήσεις)
Shinobi-iri (κλοπές και λαθραίες είσοδοι)
Bajutsu (ιππευτική τέχνη)
Sui-ren (θαλάσσια εκπαίδευση)
Bōryaku (τακτικές)
Chōhō (κατασκοπεία)
Intonjutsu (απόδραση και απόκρυψη)
Tenmon (μετεωρολογία)
Chi-mon (γεωγραφία)

Υπεύθυνος φορέας για την ανάπτυξη του ninjutsu παγκοσμίως είναι το Bujinkan (武神館). Μια διεθνής οργάνωση της οποίας ιδρυτής είναι ο Masaaki Hatsumi, μαθητής του Takamatsu Toshitsugu τελευταίου αληθινού ninja της Ιαπωνίας.


Karate (空手)

To καράτε είναι μια πολεμική τέχνη που αναπτύχθηκε στην Okinawa της Ιαπωνίας. Στα ιαπωνικά σημαίνει "άδειο χέρι". Στο καράτε δεν χρησιμοποιούνται όπλα, αλλά είναι μία τέχνη στην οποία παραδοσιακά χρησιμοποιούνται χτυπήματα, όπως γροθιές, κλωτσιές, χτυπήματα με αγκώνες αλλά και γόνατα. Σε κάποια μοντέρνα στυλ καράτε χρησιμοποιούνται και πτώσεις, κλειδώσεις αρθρώσεων, λαβές, κ.α. Κάθε στυλ έχει το δικό του στόχο πάνω σε διαφορετικές πτυχές του καράτε. Έτσι μπορεί να δίνουν περισσότερο βάρος στην αυτοάμυνα, τον αγώνα, την υγεία, ή την παράδοση.

Υπάρχουν πολλά στυλ καράτε. Τα πιο διαδεδομένα όμως είναι 13:

Shōtōkan-ryū (松濤館流)
Shitō-ryū (糸東流)
Gōjū-ryū (剛柔流)
Wadō-ryū (和道流
Shōrin-ryū (小林流)
Shuri-ryū (首里流)
Uechi-ryū (上地流)
Budōkan (武道館)
Kyokushin kaikan (極真会館)
Yoshukai (養秀会)
Genseiryū (玄制流)
Isshin-Ryu (一心流)
Tōon-ryū (東恩流)

Η διάδοσή του εκτός Ιαπωνίας είναι ευρεία από το 1960 και μετά, οπότε και οι ταινίες πολεμικών τεχνών άρχισαν να ανθίζουν παγκοσμίως.
Ο ασκούμενος στο karate αποκαλείται karateka.


Naginatajutsu (長刀術)

Η συγκεκριμένη πολεμική τέχνη αφορά την εκμάθηση του ιαπωνικού όπλου Naginata. Το όπλο αυτό είναι ένα κομμάτι ξύλου μήκους 2 μέτρων και έχει ενσωματωμένη στην άκρη του μία κοφτερή λεπίδα 45 εκατοστών περίπου. Αναπτύχθηκε το μεσαίωνα από καλόγερους πολεμιστές και χρησιμοποιούνταν κυρίως από τους samurai. Τελευταία εξασκείται κυρίως από γυναίκες.


Battōjutsu (抜刀術)

Πρόκειται για την τέχνη της "επίδειξης του σπαθιού". Αποτελείται από τη σωστή επίδειξη του σπαθιού από τη θήκη, έπειτα αμυντικές τακτικές αντεπίθεσης στον εχθρό και τέλος την επιστροφή του σπαθιού μέσα στη θήκη του. Οι κινήσεις δεν είναι τόσο αυστηρά εκτελεσμένες όσο στο Iaijutsu. Εδώ δηλαδή υπάρχει μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων μέσα όμως από μία μικρότερη γκάμα.


Iaijutsu (居合術) - Iaidō (居合道)

Το Iaijutsu είναι μια τέχνη επίδειξης του σπαθιού που σημαίνει "η τέχνη της νοητικής παρουσίας και της άμεσης αντίδρασης", παρόμοια με το Battōjutsu αλλά πολύ πιο τεχνικά εκτελεσμένη. Σε αυτή την τέχνη ο ασκούμενος δίνει πολύ μεγαλύτερη έμφαση στη σωστή πνευματική ισορροπία για όσο το δυνατόν πιο άρτια εκτελεσμένες φόρμες κινήσεων. Αποτελείται από τη σωστή αφαίρεση του σπαθιού από τη θήκη του, στη συνέχεια επίθεση στον εχθρό, αφαίρεση του αίματος απ'τη λεπίδα και τέλος επανατοποθέτηση του σπαθιού στη θήκη.
Το Iaidō αποτελεί τη σύγχρονη μορφή του Iaijutsu. Ο ασκούμενος αποκαλείται iaidōka.
 



Kyūdō (弓道)

Το Kyūdō είναι η τεχνική εκμάθησης της ιαπωνικής τοξοβολίας. Ανήκει στις μετα-αυτοκρατορικές πολεμικές τέχνες αν και έχει τις ρίζες του στην προϊστορική περίοδο όπως οι περισσότερες τέχνες και σήμερα υπάρχουν περίπου μισό εκατομμύριο ασκούμενοι παγκοσμίως. Ο φορέας που είναι υπεύθυνος για τη σωστή οργάνωση αλλά και διάδοσή του, είναι η ομοσπονδία του International Kyudo Federation, ενώ στην Ιαπωνία αντίστοιχα η All Nippon Kyūdō Federation (ANKF). Ο ασκούμενος εδώ αποκαλείται kyūdōka.

Υπάρχουν δύο ειδών τόξα. Το μακρύ Daikyū και το κοντύτερο hankyū. Είναι άνω των 2 μέτρων περνώντας πάντοτε το ύψος του τοξότη. Είναι κατασκευασμένα από πλαστικοποιημένο μπαμπού, ξύλο και δέρμα, ενώ οι τεχνικές κατασκευής τους δεν έχουν αλλάξει για αιώνες. Η χορδή (tsuru) παραδοσιακά είναι κατασκευασμένη από ειδικές ίνες που παράγονται από το φυτό της κάνναβης! Οι περισσότεροι όμως μοντέρνοι τοξότες προτιμούν το πολύ πιο ανθεκτικό πλέον συνθετικό kevlar.

Οι διαστάσεις των τόξων και των βελών ποικίλει ανάλογα με το ύψος του τοξότη.



Sumo (相撲)

Το Sumo θεωρείται το εθνικό άθλημα της Ιαπωνίας. Είναι ένα είδος πάλης, στο οποίο απώτερος σκοπός του παλαιστή είναι να διώξει έξω από τον κύκλο (dohyō, 土俵) τον αντίπαλο, ή να τον κάνει να ακουμπήσει στο έδαφος με οτιδήποτε άλλο εκτός από τις σόλες των ποδιών. Πρόκειται για βαθιά παραδοσιακό άθλημα όπως καταδεικνύουν οι διάφορες τελετουργίες πριν και μετά τον κάθε αγώνα.






























ΠΗΓΗ: http://iaponia.blogspot.gr/2010/05/blog-post.html








 

—————

Πίσω